سلام ، میدونم که این روزا هم مثل هر روز دیگه ای از زندگیت ،

 خسته  ای و حوصله من و نوشته ها مو  نداری  و شایدم  دوست داری تنها باشی ،

اما ازت اجازه میخوام واسه چند دقیقه ای هم که شده تنهائیت رو بهم بزنم

 و پا تو خلوتت بذارم .

شاید باور نکنی اما از من فقط همین کلمه ها که با شوق به سوی تو بال می زنند

 باقی می مونه و خودکاری که هیچ وقت نمی تونه آخرین حرفامو به تو بگه !!!

شاید یه روز وقتی خواستی احوال روزنامه رو بپرسی اسمم رو در صفحه سفر کرده ها ببینی

 و یا شاید کودکی با شیطنت اعلامیه سفر بی بازگشتم رو از دیوار سیمانی

 کوچه شون بکنه و پاره کنه !!!!

همه وجودم غمه ، حالا دیگه مثل یه برگ زرد پاییزی تنها توی دست باد اسیرم ،

 دلم می خواد پرواز کنم اما بال و پرم شکسته ، می خوام فریاد بکشم ولی صدا توی گلوم

می شکنه ، خونه کوچیک قلبم پائیزیه و این پائیز با بی رحمی همه چیز رو به یغما می بره ...

می خوام بنویسم ، برای تو ! برای توئی که با بی رحمی در موردم به قضاوت نشستی ،

  برای توئی که گاهی غرور بی جای من باعث می شد تا تو دنیای واقعیت درون منو نبینی

  و امروز که برات می نویسم به وجودت بیشتر از گذشته نیاز دارم !

عمری ز پی مراد ضایع دارم                   وز دور فلک چیست که نافع دارم

با هرکه بگفتم ترا دوست شدم                  شد دشمن من وه که چه طالع دارم

 امروز می خوام از پرسشهایی برات بنویسم که هیچ وقت پاسخ داده نشدن، 

 پرسشهایی که بغضی سرد و شرمی آبی مانع پرسیدنشون می شد

 و تنها قلم و کاغذم که مونس دوران تنهائیم بودن آتیش عطش منو بر بلندای مفهوم دانستن

  تسکین  می بخشیدن ....

پرسشهایی که وقتی می پرسیدم مامان خاموش می شد و بابا خودشو به نشنیدن می زد

 و معلمم که جوابگوی همه سئوالاتم بود حرف رو عوض می کرد !

 یادمه وقتی پرسیدم چرا یه بابا نون نداره و بابای دیگه زیاد نون داره

 جوابم فقط سکوت بود و جواب بقیه سئوالاتم نیز سکوت !!

چرا با اینکه طلوع همیشه آغاز روشنائیه گاهی اوقات طلوع ما آغاز تاریکی دلهاست ؟!

 چرا با اینکه خدا باعث شادیهاست همه موقع شادی فراموشش می کنن ؟!

 چرا وقتی یه روز همه شادن ، دو نفر گریه می کنن ؟!

چرا وقتی از کسی می پرسی دلیل پیوند دلها چیه می گه همدلی ،

 ولی وقتی دو نفر قهر می کنن هیچکدومشون حاضر نیست توی آشتی کردن پیشقدم بشه !!!

و دلم میخواست بپرسم چرا آدما بعضی وقتها خوب می شن و بعضی وقتها بد ؟!!!

چرا عشق لیلی و مجنون فقط قصه اس ؟!

 چرا  دیگه کسی لیلی نیست و اگه هم باشه دیگه مجنونی براش پیدا نمی شه ؟!

 چرا حافظ و مولانا یادشون پائیزی شده ؟! چرا ،چرا و هزاران چرای دیگه ......!!!

سرگشته و حیرون دنبال راهی برای پاسخ به سئوالاتم بودم ، دنبال فلسفه ای برای زندگی ....

دنیای اطرافمو تنگ و کوچیک می دیدم و همین بیشتر منو عذاب می داد ،

 دوست داشتم آزاد بودم ، آزاد آزاد تا به هر جا که دلم می خواست پر می کشیدم .

 روزها و شبها از پی هم می گذشتن و این سرگردونی ادامه داشت

 تا اینکه یه روز از سر دلتنگی تفالی به دیوان حافظ زدم ،

این کار اونقدرادامه پیدا کرد تا بالاخره جواب سئوالاتمو از بین اشعار حافظ و مولانا پیدا کردم ......

دونستم زندگی چیه ! عاشق کیه ! غم و دلتنگی یعنی چی !

دلم می خواست عاشق باشم و دوست داشتن رو تجربه کنم .

 مثل مولانا از شوریدگی عشق سر به بیابون بزنم و

 همچون درویشان اشعار حافظ سر مست از بوی عشق یار ،

 با حالی زار به گوشه خلوتی پناه ببرم  و از خدا بخوام که آتیش عشق رو درون قلبم تندتر کنه ...

روز به روز خودمو عاشقتر می دیدم اما نمی دونستم معشوقم کیه و کجا می شه یار رو پیدا کرد!

نی قصه آن شمع چو گل بتوان گفت        نی حال دل سوخته دل بتوان گفت

غم دردل تنگ من از آنست که نیست           یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

من در کمال سادگی گمشده خودمو در وجود آدمایی جستجو می کردم که

 حتی صداقت هم با اونا بیگانه بود ، آدمایی که ....

وصل خورشید به شب پره اعمی نرسد          که در آن آیینه صاحبنظران حیرانند

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ          عشقبازان چنین  ،  مستحق هجرانند

خیلی زود به ماهیت اصلی اونا پی بردم و سعی کردم همه چیز اونا  رو

حتی خاطره اشون رو از صفحه زندگیم خط بزنم و به این باور برسم که :

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض           ورنه هر سنگ و گلی لولو و مرجان نشود

و این مسئله باعث شد من خیلی از واقعیتهای زندگی رو ببینم ، درک کنم و

 اطرافیانمو بهتر بشناسم و یکی از دلایل انصرافم از ادامه تحصیل و

 گریختن از اجتماع و آدما همین مسئله بود !

من روزی به این امید وارد دانشگاه شدم که خودم و دنیای اطرافمو بهتر بشناسم ،

 از دیگرون درس زندگی بگیرم و از خودم آدمی روشنفکر و منطقی بسازم

اما در کمال ناباوری اونچه در اطراف خودم می دیدم با واقعیت و تصورات من

 از زمین تا آسمون تفاوت داشت ،

 همه فقط ادعا داشتن و طرفدار عقاید عجیب و غریبی بودن ،

 اونا حاضر بودن برای راحتی خودشون  همه چیز و همه کس رو نادیده بگیرن

 حتی انسانیت رو .....!

البته تمام تلاش من این بود که کار به کار اونا نداشته باشم اما وقتی یه روز

 یکی از همکلاسیهام تحت فشار همین آدمای به ظاهر روشنفکر حاضر شد به زندگی خودش پایان بده

 دلمو سوزوند ، اونا همه چیزش رو ازش گرفته بودن ، همه چیز ، حتی شقایقش رو .......

از اینهمه سنگدلی و بی رحمی دلم گرفته بود ، احساس سنگینی و خفه گی می کردم ،

 توی زندگیم  تحمل هر چیزی رو داشتم جز سنگدلی ، بی مهری و بیوفائی رو .....

همیشه شیفته سادگی و صداقت بودم ، دوست داشتم همه خوب و مهربون باشن همدل و همراه ، 

پشت و تکیه گاه ،

 اما توی این دور و زمونه نمی شه حتی به عشق و محبت زیبای مادرانه هم اطمینان داشت !

آخ که بعضی آدما چقدر بد هستن ، چقدر بد ......!!!

ما آدما همیشه با این شعار زندگی می کنیم که تا شقایق هست زندگی باید کرد

 و هنوز که هنوزه توی این فکر و خیال باطل به سر می بریم و دلمون خوشه که

برای زنده موندن و زندگی کردن خیلی فرصت داریم !

اما هیچکدوم از ما هنوز به این حقیقت تلخ پی نبردیم که سالیان ساله شقایقها زیر پای نامردیها

لگدمال و نابود شدن !

ای کاش اونقدر قدرت و توان داشتم تا به همه آدما ثابت کنم و بگم که :

آهای آدما ، شماهائید که با غرور بی جا تون دل شقایقها رو شکستید و

 حتی اونا رو پیش باغبوناشون رو سیاه کردید ....!

کاش می تونستم ولی افسوس.......

درست زمانی که داشتم به این باور می رسیدم که باید به همه چیز پایان داد با تو آشنا شدم

وقتی تو رو دیدم ، باهات حرف زدم  و حرفاتو شنیدم ،

 فکر کردم بالاخره روزی فرا رسیده که روزگار می خواد تمام رنجها و تحقیرها رو به من جبران کنه ،

 فکر کردم فصل بعدی زندگیم می تونه بهار باشه ......!

دستای سرد و بی جونمو به طرفت دراز کردم تا تو وجودمو از محبتی که

 همیشه ازش بی نصیب بودم سیراب کنی

آخه میدونی که من توی این دنیا جز یه داداش کوچولو و تو کس دیگه ای رو نداشتم و ندارم

یادته یه روز بهت گفتم مامان بابای من مامان بابای راستکیم نیستن؟!

یادته جدی نگرفتی این حرفمو ؟!

یادته خودمم زدم به شوخی تا تو راستی راستی باورش نکنی ؟!

چرا ؟!

چون می ترسیدم با فهمیدن واقعیت از دست بدمت !

سنی نداشتم که افتادم زیر دست عمو و ...

با یه داداش کوچولو که هنوز نمی تونست یه کلمه هم حرف بزنه

اما عمو ....

برامون هم پدری کرد ، هم مادری

ولی تو که میدونی محبت مامان بابای راستکی یعنی چی ؟!

تو که میدونی دخترا عاشق باباهاشونن

تو که میدونی یه دختر وقتی درد تو دلش داره

با هیچ کس نمی تونه بگه جز مامانش !

آغوش گرم مامان بابا !

می فهمی که یعنی چی ؟!

آره می فهمی

چون داشتیشون

چون حس کردیشون

منم مثل تو بودم ، مغرور و یه دنده

یه دختری که قلبش مثل سنگ سفت و محکم بود

با هیچی نمی شکست

ولی وقتی هم شکست ، بد شکست !

منم مثل تو ندیدم ، شایدم نخواستم که ببینم

ولی وقتی دیدم که دیر بود ، خیلی دیر....

زمانی فهمیدم که جای خالیشون آزارم میداد

وقتی دیدم که دیگه فرصتی واسه جبران نداشتم

همونطور که تو هرگز بهم فرصت جبران ندادی

با این حرفا نه میخوام دلت برام بسوزه نه قصد برگردوندنت رو دارم

حالا که رفتی دیگه رفتی

میدونم که بازگشتی در کار نیست ولی تو نفع خودتو دیدی و رفتی

حالا می فهمی که چرا تن به ..... نمی دادم ؟!

چون جایی واسه برگشت نداشتم

حالا می فهمی چرا اون شبایی که مجبور بودم بیرون از خونه باشم رو تا دیر وقت

 توی پارک میگذروندم ؟!

حالا می فهمی چرا اون کسی که بهش می گفتم داداش ، چشم دیدن منو نداشت ؟!!

حالا می فهمی نه ؟!

ولی چه فایده ؟!

اینا رو بهت نگفتم چون نمی خواستم از دست بدمت ،

 می خواستم به هر قیمتی که شده باهات بمونم تا آخرش ،

 آخه بعد از مدتها یکی پیدا شده بود که بوی آشنا میداد ،

 کسی که حرفمو می فهمید و منو عاشق خودش کرده بود...

 با هیچ کس اونقدر راحت نبودم که با تو بودم .....

 میدونم باور نمی کنی ولی توتنها کسی بودی که من راحت براش حرف میزدم ،

 درد دل میکردم و اشک می ریختم ،

تو تنها کسی بودی که از بیماری من با خبر شد....

 آره تو ،   توئی که رهام کردی ، تنهام گذاشتی ،

 گفته بودی تنهام نمی زاری ولی گذاشتی ..... گذاشتی و ساده ازم گذشتی ....

یادته روز اولی که باهم حرف زدیم هر دومون ویرونه بودیم ؟!

یادته قرار گذاشتیم که از اول همو بسازیم ؟!

من تو رو و تو منو! یادته ؟! 

  یادته بهت گفتم که نکنه آجرامو از پایه کج بزاری ،

 اونوقت ممکنه دوباره تبدیل به یه خرابه بشم !

یادته گفتی نه ! حواسم هست ؟!

یادته گفتی دلمو  پیش بد کسی جا نزاشتم ؟!

گفتی مراقبش هستی ، یادته ؟!

ولی تو امانتدار خوبی نبودی ...  ببین ... ببین زخمای دلم تازه تر و عمیقتر شدن ....

نه یادت نیست !

فراموش کردی همه اونایی که بود و نبود !

نمی دونم به چه گناهی منو مثل یه قاب دستمال انداختی دور و دیگه هم سراغی ازم نگرفتی

شایدم می دونم و نمی خوام باور کنم !

آره نمی خوام باور کنم ، چون تو برام با همه دنیا فرق داشتی

چون نمی تونم باور کنم تو هم شدی یکی مثل همه اونایی که ازشون فرار میکردم !

آخه تو مثل فرشته ها مهربون بودی

همه فکر می کنن فرشته ها فقط می تونن زن باشن

ولی نمی دونن که فرشته مرد هم وجود داره

همه توی این دنیا یه فرشته دارن و فرشته منم تو بودی

تو فرشته ای بودی که خدا سر راه من گذاشته بود تا من سر رو شونه اش بزارم

 و از ته دل کوچیکم واسه همه دردام اشک بریزم .....

بعد از رفتنت بازم تنها و دلشکسته شدم

تنهاتر و دلشکسته تر از قبل ....

چه شبایی که سرمو گذاشتم رو شونه ات و اشک ریختم

چه شبایی که با خیالت حرف زدم و درد دل کردم

نمی دونی ، نمی دونی که چقدر جای خالیت تو زندگیم حس می شه

دلم واسه نگاهت بد جور تنگ شده !

درد دارم .... درد ...

قلبم می سوزه

تو برام عزیزترین بودی

می دونی چقدر سخته که آدم عزیزترینش رو رها کنه ؟!

اونقدر دوستت دارم که تو رو رها می خوام

رها از تموم بندها و زنجیرها !

هیچوقت نخواستم بخاطر همیشه با تو بودن برات بندی بسازم ....

همیشه پیش خودم فکر میکردم که چطور می شه ، چه اتفاقی می تونه بیفته  

که یه عشق تبدیل بشه به نفرت یا یه دوست داشتن ساده مثل همه ی دوست داشتنهای دیگه !

اون موقع نمی تونستم بفهمم ولی حالا می فهمم ....!

تو میخواستی واسه من کمرنگ باشی ولی یهو بیرنگ شدی !

 الان اگه خواستم پا رو دلم بزارم ، اگه رها ت کردم

بخاطر خود تو بود

آخه میدونی خیلی وحشتناکه آدم کسی رو که دوست داره رنج بده

 و تو با وجود من رنج می کشیدی

خسته ام ، اندازه تموم سالهای زندگیم خسته ام

با وجود تو و عشقی که بهت داشتم جای خالی مامان بابا رو کمتر حس میکردم ،

 تحمل نبودنشون برام راحت تر شده بود

حالا دیگه نه اونا رو دارم ، نه دادش کوچولومو و نه تو رو ......

تنهام و این تنهائی رو فقط یاد خاطرات خوب و بدی که از تو مونده پر می کنه و ........

یادم رفته بود که بگم جای خالیت رو با چی پر کردم !

یادته یه روز بهت گفتم اگه بخوام ازت بگذرم باید یکی دیگه جای تو رو پر کنه ؟!

آره گفتم ولی نمی دونستم که هیچ کس نمی تونه جای تو رو توی قلب زخم خورده ام بگیره !

کسی نتونست ولی چیزی جایگزینت شده که هم تحمل نبودنت رو آسونتر میکنه و هم...

و هم کم کم جونمو می گیره .......

مرگ تدریجی و بیصدا ....

 به هیچکدوم از قولهات وفا نکردی ... منو نساختی که هیچ ویرونترم کردی ...

مرحمم که نشدی هیچ ... زخمی شدی رو این دل بی صاحابم....

گذشت افسانه این عمر کوتاه            نشد کس از دل تنگ من آگاه

تو را همراه می دانستم افسوس            تو هم بودی رفیق نیمه راه